عکس تو توقاب چوبی دوباره میاد سراغم

یاد اون روزا می افتم

باتو بودن زیر بارون

وقتی که شر منده  بودن

پیشمون . لیلی  و مجنون

یاد  اون شبا می افتم

لب اون چشمه جاری

که گرفت از ما یه عکاس

دوتا عکس یادگاری

یکیشون سهم تو بودو

یکیشون مال من بود

کجا فکرشو میکردیم اخرش

جداشدن بود

زیر رعد و برق تقدیر

من و تو باهم شکستیم

توی رویاهامون اما

هنوزم صاف و یه دستیم

گل سرخی که تو دادی

بعد پرواز تو پژ مرد

خشکش اینجا روی طاقچس

خاطرش هست و خودش مرد

توی میدون زمونه

من و تو بازی رو باختیم

تقصیر طالع ما بود

سرنوشتو خوب شناختیم

مث اون کلاغ قصه

که نمی رسید به خونه

دوس نداش که مال هم شیم

دست بی رحم زمونه

اسمش اینه که تو رفتی

یادگاریت روبه رومه

تورو داشتن تا همیشه منتهای

ارزومه

بی گناهی، اما کوچت

چه اتیشی زد به ریشه م

همیشه بهت میگفتم

نباشی دیونه می شم

می دونی ما بی گناهیم

جرممون فقط وفا بود

هیچ دلی راضی نمیشه که بگه

تقصیر ما بود

مخمل خاطره ی تو

توی صندوقچه ی چوبی

خوابیده مثل یه قصه پر رازو

پر خوبی

تو رو میسپرم به دست صاحب پونه و خورشید

اما افسوس و صد افسوس

که تو رو به من

نبخشید

اربعینو به همه تصلیت میگم من رو هم فراموش نکنید

التماس دعا